Wykazy przejść za sezon 2016

Nadszedł czas chwalenia się swoimi ubiegłorocznymi wyczynami.wykazy

Komisja Wspinaczki Sportowej ŁKW oczekuje na Wasze wykazy. Kierujcie je na adres monikamlodecka@gmail.com do 15 lutego. Pod ten sam adres kierować można wszystkie wątpliwości natury technicznej i etycznej 🙂 i pamiętajcie: KAŻDY WYKAZ SIĘ LICZY!

Składki członkowskie 2017

Hello, Klubowicze.

500 zł

Mamy nowy 2017 rok, a to oznacza że należy opłacić składki członkowskie w ŁKW.

Przypominamy że składkę członkowską opłaca się za rok kalendarzowy i działa ona do końca grudnia opłaconego roku. Opłaty powinno się dokonać do końca stycznia.
Składkę najłatwiej zapłacić przelewem (nr. konta ŁKW : 31 1020 3352 0000 1602 0098 4559) lub w Centrum Wspinaczkowym Stratosfera (w: poniedziałki, wtorki i środy 10 – 22, czwartki i piątki 10 – 17).

Składka członkowska (roczna):
– normalna 70 zł
– ulgowa 35 zł (dzieci, uczniowie i studenci do 26 roku życia)

Wszystkie zniżki wynikające z członkostwa w klubie (Chatka ŁKW, Tabor tatrzański, ścianki wspinaczkowe i inne) przysługują tylko osobom z opłaconą bieżącą (rok 2017) składką ŁKW.

Siurana – tydzień we wspinaczkowym raju

Sezon w polskich skałach jeszcze nie dobiegł końca, a już zacząłem myśleć gdzie wybyć kiedy pogoda u nas nie pozwoli na ruszanie się poza panelem. Plany były różne i jak to niestety czasem się zdarza posypały się. W pierwszej kolejności rozważałem Osp.img_0248

Jednak z powodu wielu przeciwności losu i mojej winy wyjazd w ten ogródek wspinaczkowy nie doszedł do skutku. Właściwie pogodziłem się już z myślą, że jesień trzeba będzie spędzić obcując tylko ze sztucznymi formacjami. Wtedy z pomocą przyszła niezawodna Ewa i zaproponowała abym razem z nią, Kubą i Tomkiem poleciał do Siurany. Niewiele myśląc zgodziłem się. Dzisiaj mogę jednoznacznie stwierdzić, że decyzja ta była przysłowiowym strzałem w dziesiątkę.img_0239-75

Lecąc do Siurany nie zaprzątałem sobie głowy sprawami organizacyjnymi takimi jak dojazd, nocleg czy pozyskaniem topo rejonów. Spowodowane to było tym, że Tomek wspinał się w tym miejscu już niejednokrotnie, więc w całości zdaliśmy się na jego doświadczenie i zmysł organizatorski. Aby dostać się do miejsca docelowego polecieliśmy z lotniska Modlin do Barcelony (El Part) gdzie wypożyczyliśmy samochód. Po niecałych 2 godzinach jazdy byliśmy już na miejscu. Warto nadmienić, że kiedyś podobno można było lecieć do Reus z którego do Siurany jest już naprawdę bardzo blisko. Niestety póki co z Modlina takiej opcji nie było.

Plan na wyjazd był prosty. Śpimy gdzie nam się spodoba, wstajemy kiedy chcemy, wspinamy się po drogach o trudnościach 7a lub więcej pozwalających na pokonanie Os/Flash albo szybkie Rp  bez dni restowych. Takie założenia pozwoliły nam spędzić wyjazd w miłej atmosferze bez nastawienia na cyfrę i harde wspinanie. Ponieważ prognoza pogody była więcej niż optymistyczna trzeba było przejść do realizacji planu.

img_0278I tak pierwszego dnia, po zjedzeniu śniadania i wypiciu kawy w knajpie wspinaczkowej, przy której mieści się kemping, zamiast się wspinać poszliśmy na spacer. Najpierw zwiedziliśmy Siurane, która jest zabytkowym miasteczkiem. Stojąc na jednym z tarasów widokowych i patrząc na otaczającą nas przestrzeń dotarło do mnie, że wspinanie tutaj musi być jedną z najlepszych rzeczy na świecie. Po zwiedzeniu całego miasteczka, na co nie trzeba zbyt dużo czasu, poszliśmy na spacer po najbliższym ogródku skalnym. Kiedy Tomek oprowadził nas i wybrał potencjalne drogi, od których możemy zacząć nasze wspinanie wróciliśmy po szpej. Godzina była już raczej późna ale nas to nie zniechęcało. Podeszliśmy ponownie pod wybrany sektor i rozpoczęliśmy przygodę ze wspinaniem w Siuranie.

Naszym pierwszym sektorem było Can Piqui Pugui. Rozległy sektor, w którym znajdziemy drogi zarówno dla początkujących wspinaczy jak i dla tych bardziej doświadczonych. Mur skalny na którym się wspinaliśmy ciągnie się niemal w nieskończoność, oferując niesamowitą ilość wspinania. Pod pierwsze drogi podejście z parkingu img_0138-15-copyzajmie nam około minuty, my jednak wybraliśmy drogi w dolnej części rejonu pod które dojście zajmuje około 10 minut ścieżką w dół. Zaczęliśmy od wspinania na krótkiej, bo około 20 metrowej, drodze o wycenie 6c+ (Tocame-La Sam), która okazała się dość wytrzymałościową linią po dobrych krawądkach. Jak się później przekonałem, jest to dość typowe wspinanie w Siuranie. Kiedy wszyscy mieli już za sobą pierwsze prowadzenie można było przejść do realizacji planu wspinania po siódemkowych trudnościach. Tomek od razu zaatakował 7c+ co nie dziwi a Kuba z Ewa poszli na bardziej przewieszone dwudziestometrowe 7a. Ponieważ dzień się kończył, postanowiliśmy zostawić sprzęt w skale i wrócić następnego dnia.  W ten rejon wracaliśmy jeszcze dwukrotnie, jednak zatrzymując się na jego samym początku (Can Melafots), gdzie próbowaliśmy swoich sił na drodze o nazwie Hostia za 7b.

Drugim skalnym ogródkiem, położonym nieco niżej, było El Pati. Podejście biegnie wyraźnymi wydeptanymi ścieżkami przez zarośla. Pod skałą, która ma południowa wystawę, był całkiem spory tłum i co chwile ktoś się przewijał. Ponieważ, jak wspomniałem, wcześniej nie mieliśmy napinki na harde wspinanie, od rana do nocy zajęliśmy kolejki do najbardziej obleganych dróg i czekając rozkoszowaliśmy się piękną pogodą, niesamowitymi widokami i przestrzenią, która nas otaczała. Jak się później okazało drogi nie były oblegane bez powodu. Trafiliśmy na klasyki rejonu. Piękne długie bo 35 i 30 metrowe 7a. Każdy poprowadził pierwszą z nich (Ay mamita) w stylu os/flash, chociaż niektórzy nie chcą się do tego przyznać. Tuż obok zrobiliśmy jeszcze ładne, ale już krótsze bo około 20 metrowe, 7a+ (Crosta panic), zwieńczone nietrudnym przewieszonym bulderem. Dodatkowym atutem tego sektora była możliwość oglądania prób przejść spod znaku 9a+.

img_0070-copyW trakcie naszych dwóch ostatnich dni pobytu do słonecznej Hiszpanii przyleciała spora, bo aż 10 osobowa, ekipa z Łodzi. Razem pojechaliśmy do Margalefu, gdzie w miłej atmosferze spędziliśmy ostatnie godziny naszego wyjazdu. Jeden dzień poświęcony na wspin w Margalefie to jednak za mało aby móc wypowiedzieć się szerzej o tym miejscu.

Słowem podsumowania Siurana to miejsce, w którym oddycha się inaczej. Wysokie mury skalne, długie drogi w pionie i przewieszeniu oraz otaczająca przestrzeń czynią to miejsce wyjątkowym. Dla mnie wspinaczkowo to miejsce jest niemal idealne. Brakowało mi jedynie tuf i nacieków skalnych ale jestem świadomy, że w ciągu tygodnia zobaczyłem jedynie ułamek wspinaczkowego potencjału Siurany. Niewątpliwie będę chciał wracać do tego malowniczego i urokliwego miejsca. 

Paweł Walczak

Zimowe spotkania z ciekawymi ludźmi w ŁKW

Zapraszamy wszystkich na zimowe prelekcje w Łódzkim Klubie Wysokogórskim.15094339_1345955498747867_5833142512224618052_n

Już od 1 grudnia w czwartki o godzinie 19.

1 grudnia – Paweł Michalski – Przez Kaukaz w Himalaje

8 grudnia – Jakub Skibski – Tropem Śnieżnej Pantery

15 grudnia – Rafał Mockałło i Tomek Antecki – Wielowyciągowa Szwajcaria dla każdego 

15 grudnia – Spotkanie Wigilijne

Kolejne spotkania w styczniu, wszystko w siedzibie kubu przy Stefanowskiego 19.

 

Hejszowina – zimowa przerwa we wspinaniu

Od dzisiaj (04.11) do 15 kwietnia Park Narodowy Gór Stołowych zamyka na sezon zimowy udostępnione rejony wspinaczkowe.

Od 15 kwietnia będzie można się wspinać w rejonach:

  • Szczeliniec Wielki – w okresie od 15 kwietnia do 3 listopada – ściany południowo wschodnie (od  schodów wejściowych do południowego tarasu widokowego) – oddz. 41 r, d, i   – O.O. Szczeliniec,
  • Pod Starym Biwakiem – w okresie od 15 kwietnia do 3 listopada oddz. 106 b – O.O. Czerwona Woda
  • Radkowskie Skały (Baszty) – w okresie od 15 kwietnia do 3 listopada ściany masywu wzdłuż zielonego szlaku z wyłączeniem skałek ostańcowych na  wierzchowinie – oddz.13 – O.O. Szczeliniec.

Od 15 lipca:

  • Filary Skalne (od Stroczego Zakrętu do okolic Kamieniołomu) – w okresie od 15 lipca do 3 listopada oddz. 30 b.

Od 1 sierpnia:

  • Narożniak – w okresie od 1 sierpnia do 3 listopada oddz. 112 a(część) – O.O. Czerwona Woda,
  • Od Samotnika do Trzmielowej Jamy – w okresie od 1 sierpnia do 3 listopada oddz. 111 a, b(część) – O.O. Czerwona Woda,
  • Filary Skalne (od Stroczego Zakrętu do okolic Kamieniołomu) – w okresie od 1 sierpnia do 3 listopada –  30f(część) – O.O. Szczeliniec.

Prosimy wszystkich o respektowanie uragulowań PNGSu i powstrzymanie się do wiosny ze wspinaniem.

Więcej informacji – Strona PNGS

wspinaczka

Pozdrawiamy 
Zarząd ŁKW

Remontowo-boulderowy wyjazd do Chatki ŁKW w Pasterce, 18-20.11.2016

 

remont

Już od kilku lat w listopadzie i marcu odbywają się wyjazdy remontowo-porządkowe do Pasterki. Każdy kto chce żeby nasza Chatka Klubowa wyglądała jeszcze lepiej niż teraz może przyjechać.
Nie potrzeba żadnych zdolności z zakresu budowlanki i innych takich… Wystarczy że np. umiecie zamiatać i chcecie pomóc.

Pracy jest sporo i nie da się przy tym zarobić, ale w dobrym towarzystwie smakując czeskie piwo i baldy można zrobić coś pożytecznego 🙂
Planowane są 3 dni (18-20 listopada) ale można przyjechać na krócej.
W sobotę o godzinie 10 jedziemy na baldy do Boru – TOPO
Po baldach praca w Chatce.
Prosimy o wcześniejsze zgłoszenie swojego przyjazdu, tak aby przygotować odpowiedni zestaw narzędzi i zakres prac.

INFO Z FB:
„Za 2 tygodnie spotykamy się na kolejnej remontówce w Chatce w Pasterce. Najważniejsza robota to przygotowanie drewna do kominka, a więc piłowanie i rąbanie (czy ktoś może zabrać piłę spalinową i siekierę łuparkę??). Jest też sporo innych prac, a co zrobimy zależy przede wszystkim od liczby rąk do pracy.
Jest trochę „zabawy” z prądem: zamontowanie kinkietów i włącznika schodowego, a jak znajdzie się spec który sprawdzi dlaczego zamrażalnik nie działa to będziemy mieli gdzie napoje mrozić.
Jest trochę wiercenia i wkręcania. Wymiana cerat na stołach, zrobienie ławek przed Chatką.
Do pomalowania antyglonem jest pn ściana Chatki.
Malowanie i przemeblowanie kuchni.
Porządki i dużo innych…
Prosimy o info kto i od kiedy do kiedy przyjeżdża i czy macie miejsca w samochodzie albo szukacie miejsca.
Sobota od rana ma być boulderowa, a po powrocie kilka godzin pracy.
Dojazd do Chatki
Pogoda do podglądania na Meteoprog lub w kamerce 
Do zobaczenia

Kontakt i info: Tomek Antecki, tomek.antecki@gmail.com, 609 487 364.

Składki członkowskie ŁKW

Robimy porządki !!!

Klubowicze, te porządki będą na liście członków ŁKW.

Jeżeli chcecie pozostać z nami to prosimy sprawdźcie czy macie opłacone składki klubowe.
20 października skreślimy z listy klubowiczów osoby które ostatnią składkę mają opłaconą za rok 2013.
20 grudnia będzie kolejne czyszczenie, tym razem skreślone zostaną osoby które ostatnią składkę
opłaciły w 2014 roku.

Przypominamy że składkę członkowską opłaca się za rok kalendarzowy i działa ona do końca grudnia opłaconego roku. Opłaty powinno się dokonać do końca stycznia.
Składkę najłatwiej zapłacić przelewem (Nr. konta ŁKW : 31 1020 3352 0000 1602 0098 4559) lub w Centrum Wspinaczkowym Stratosfera w godzinach 10-22.

Składka członkowska (roczna):
– normalna 70 zł
– ulgowa 35 zł (dzieci, uczniowie i studenci do 26 roku życia)

Wszystkie zniżki wynikające z członkostwa w klubie (Chatka ŁKW, Tabor tatrzański, ścianki wspinaczkowe i inne) przysługują tylko osobom z opłaconą bieżącą (rok 2016) składką ŁKW.

Pozdrawiamy
Wasz Zarząd

Górski obóz wspinaczkowy

Zapraszamy wszystkich członków klubu na obóz wspinaczkowy w góry.
Obóz ma na celu zapoznanie ze specyfiką górskiego wspinania, czytaniem schematów dróg, wyszukiwaniem podejść. Przede wszystkim ma na celu podniesienie wspinaczkowych umiejętności i wymianę doświadczeń, jednocześnie dobrze się przy tym bawiąc.

Graue Wand

Graue Wand

W wyjeździe może wziąć udział każdy członek klubu, który nie ma żadnych zaległych zobowiązań wobec klubu i posiada ukończony pełny kurs wspinaczki skalnej lub doszkalający kurs na własnej asekuracji*.

Wymagane sprawne prowadzenie dróg na własnej asekuracji o trudności, co najmniej IV+ (UIAA), .

Warunkiem uczestnictwa w obozie jest także posiadanie aktualnego ubezpieczenia obejmującego działalność wspinaczkową w górach.

Motorhead (Eldorado), wyciąg 3, VI+

Motorhead (Eldorado), wyciąg 3, VI+

 

 

Termin wyjazdu: 17-21 sierpnia 2016r.
Kadra: Tomasz Antecki, Rafał Mockałło, Maciej Stępniak.
Wolnych miejsc: 9
Rejon działania: okolice Furkapass i Grimselpass (Szwajcaria). 
Koszt wyjazdu: 300 zł 
Zgłoszenia: przyjmuje Tomek Antecki (tomek.antecki@gmail.com) tylko mailowo lub osobiście.

Zgłoszenie musi zawierać: Imię i Nazwisko, nr. telefonu, email, potwierdzenie ukończonego kursu (ewentualnie: data kursu i Imię i Nazwisko instruktora), potwierdzenie opłaconych składek ŁKW (legitymacja lub jej skan), wpłatę zaliczki 100zł (lub potwierdzenie przelewu) – zgłoszenia niepełne nie będą rejestrowane.
Zgłoszenia do 30 lipca 2016r.

Przed wyjazdem odbędzie się spotkanie organizacyjne z wykładem na temat taktyki i strategii w górach.
Uczestnicy obozu otrzymają skałoplany z wybranych rejonów, oraz pomoc w wyborze celu wspinaczkowego.

Biwak na Furkapass

Biwak na Furkapass

Na obóz trzeba zabrać:

odpowiednią odzież i buty
osobisty zestaw wspinaczkowy
kask i podręczną apteczkę
namiot, karimatę i śpiwór
dobry humor

Zapraszamy na wyjazd w tym samym terminie również członków ŁKW samodzielnie wspinających się w Górach.

*Wyjazd w góry nie stanowi żadnej formy kursu wspinaczkowego i nie ma na celu jego zastąpienia.

Obóz wspinaczkowy dla dzieci i młodzieży

Zapraszamy na obóz wspinaczkowy dzieci i młodzież wspinającą się, w wieku 9-16 lat.
Koszt: 900 PLN (netto)
Zapewniamy: Ubezpieczenie, wyżywienie (śniadanie, drugie śniadanie, obiadokolacja), opiekę pedagogiczną i wspinaczkową, sprzęt wspinaczkowy, nocleg w namiotach na polu namiotowym z pełnym zapleczem sanitarnym.
Program: Wspinanie na wędkę, nauka wspinania z dołem, trening techniki, zwiedzanie zamków, szkolenie z pierwszej pomocy, ogniska tematyczne?
Zakwaterowanie: Pole namiotowe Gościniec Jurajski, Podlesice 81, 42-425 Kroczyce, http://www.gosciniecjurajski.pl/
Obóz zgłoszony jest do kuratorium.

13332912_1202813749728710_2724284064005453354_n
Dojazd: We własnym zakresie.
Wyposażenie uczestnika: śpiwór, karimata, kurtka przeciwdeszczowa, ciepły sweter, polar, buty trekkingowe i wspinaczkowe, przybory toaletowe, latarka, kubek, talerzyk, sztućce, plecak itp.;
Kontakt: komendant obozu, instruktor wspinania PZA Rafał Mockałło 660 462 966 rafalsak@poczta.fm, wychowawca Rafał Jankowski,

Stara buła wciąż się zgina.

Od 20 do 28 maja wspinaliśmy się, drugi już raz w tym roku, w szeroko pojętych okolicach Arco. Nasz pierwszy wyjazd realizowany na początku kwietnia tegoż roku, między innymi z Mają Osińską i Wojtkiem Hofmanem miał charakter raczej rozgrzewkowy i stanowił próbę łagodnego przejścia od wspinania na panelu do realnej działalności w skale. Tym razem, po licznych perturbacjach i przymiarkach wyruszyliśmy ostatecznie w składzie: Wojtek Piekarek, Wojtek Hofman i niżej podpisany Kuba Kamiński. Zamieszkaliśmy ponownie na kempingu w Pietramuracie, który stanowi w naszej opinii ciekawą alternatywę dla niezbyt przyjemnych i raczej zatłoczonych miejsc obozowania zlokalizowanych w samym Arco.01 Kemping w Pietramuracie

Zamierzaliśmy powspinać się zarówno na drogach wielowyciągowych, jak i krótkich sportowych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na mniej znane rejony położone głównie na północ i północny zachód od Arco i Sarche.
Do Włoch przybyliśmy rankiem 20 maja po całonocnej jeździe, ale już po kilku godzinach odpoczynku i rozłożeniu obozowiska podjechaliśmy do pobliskiego rejonu wspinaczkowego o wdzięcznej nazwie La Cosina. Rejon ma charakter rekreacyjno – szkoleniowy i świetnie nadaje się na pierwszy dzień wspinania, szczególnie dla osób, które podobnie jak my nie mają szczególnego „parcia na cyfrę” ;). Oferuje 35 dobrze obitych dróg o trudnościach do 5b i południowej wystawie łagodzonej drzewami porastającymi podnóże skał. Położony w raczej odludnym miejscu, wymaga ok. 15 – 20 minut dojścia, mającego charakter przyjemnego spaceru bez uciążliwego, czy też skomplikowanego podchodzenia pod górę.

W rejonie La Cosina

Następnego dnia odwiedziliśmy zachodni brzeg północnego krańca jeziora Garda, gdzie w rejonie o nazwie Regina del Lago zrobiliśmy w trójkowym zespole naszą pierwszą na tym wyjeździe drogę wielowyciągową – Via Caino e Abele o trudnościach 6a+, a następnie zrobiliśmy po kilka dróg jednowyciągowych. Rejon jest bardzo rozległy, składa się z kilku rejonów sportowych i dwóch rejonów dróg 3 – 5 wyciągowych, obitych „sportowo”. Tego samego dnia, po sjeście i kąpieli w kempingowym basenie, zdecydowaliśmy się odwiedzić położony w odległości ok. 25 minut marszu rejon Sisyphos, gdzie zasmakowaliśmy nieco poważniejszego wspinania i dróg o bardziej wymagającym charakterze. Rejon jest godny polecenia ze względu na bliskie położenie względem kempingu w Pietramuracie oraz wschodnią wystawę umożliwiającą wspinanie w upalne popołudnia, oferuje 44 drogi o trudnościach od 5a do 7c, z przewagą dróg 6a-6c, stosunkowo długich (do 25 m) i o lekko (naszym zdaniem) zaniżonych wycenach.03 Regina del Lago
Niedzielę, 22 maja „uczciliśmy” pierwszym (i jak się okazało również ostatnim) wycofem z tradowej drogi wielowyciągowej o nazwie Andrea Calliari/Variante di Primavera położonej na Parete Gandhi w rejonie Pian dela Paia. Uciążliwe podejście, kruszyzna i trudności z lokalizacją przebiegu drogi pewnie byśmy jakoś wytrzymali, ale odbywające się u podnóża góry zawody motocrossowe, wypełniające atmosferę kłębami spalin i piekielnym hałasem przepełniły czarę goryczy i skłoniły nas do pośpiesznego wycofania się długim zjazdem do podnóża góry. Aby poprawić sobie humory, popołudniową porą udaliśmy się do urokliwego i cichego miasteczka Tione, gdzie w odległości 5 minut spacerem od rynku znajduje się niewielki rejonik skalny. Wystawa wschodnia, 24 drogi, z dominacją dróg o trudnościach 6 – rejon zrobił na nas bardzo dobre wrażenie, choć trudności na drogach o wycenie 6a nieco nas zaskoczyły, być może ze względu na ich „ciągowy” charakter i mocno nietypowe, „postawione na głowie” urzeźbienie skały.

Następny dzień przyniósł chwilowe załamanie pogody – paskudny zimny front przetoczył się przez okolicę zalewając nas zimnym deszczem i oprószając okoliczne góry śniegiem. Wykorzystaliśmy ten fakt zwiedzając 04 Arboretum w Arcoarboretum w Arco, robiąc zakupy i rozpoznając okolice Monte Brento ze szczególnym uwzględnieniem drogi zejściowej ze wspomnianej góry.

Przedpołudnie kolejnego dnia spędziliśmy na Parete Zebrata pokonując w zespole trójkowym bardzo ładną „rajbungową” drogę Fantatitoli – ok. 200 m, 6 wyciągów, trudności do 6a, 2 miejsca A0. Taką wycenę podaje przewodnik, ale prowadzący jeden z wyciągów opisanych jako A0 Wojtek Piekarek tak się rozpędził, że przeszedł całe trudności klasycznie, choć łatwo bynajmniej nie było 🙂 05 Parete Zebrata, droga FantatitoliRozgrzani elegancką wspinaczką po nagrzanych słońcem płytach Parete Zebrata pojechaliśmy jeszcze tego samego dnia odkryć jeden z najfajniejszych, jak się okazało rejonów o nazwie Coltura. Położony ok. 25 minut jazdy od Pietramuraty rejon ma południową wystawę, położony jest bezpośrednio przy drodze, co zapewnia wspinanie „wprost z samochodu” i oferuje 96 dróg o zróżnicowanych trudnościach i długościach, przy czym część dróg można pokonać jako drogi dwu-, a nawet trójwyciągowe, korzystając z solidnych stanowisk pośrednich. Trudności od 5a do 8b, długości od 10 do ok. 60 m – naprawdę godne polecenia.06 Coltura
W środę, 25 maja przeszliśmy z Wojtkiem Hofmanem drogę Via Einstein – jeden z tradowych klasyków doliny, położoną na Croz dei Pini w masywie Monte Casale, góry zwieszającej się swoim ogromem nad kempingiem w Pietramuracie. Droga typowa dla tzw. „starych mistrzów” – dość skomplikowany i miejscami mylący przebieg, trudności VI+ (chyba lekko zaniżone) z miejscami A0, fragmenty kruszyzny i wyciągi z trudną asekuracją – wszystko to składa się na ciekawą górską przygodę i sprawia wspinającym się zespołom sporą satysfakcję. Poszło nam nieźle, choć droga zajęła nam kilka ładnych godzin i nieco podniosła poziom adrenaliny, szczególnie na jednym z ostatnich wyciągów wiodących szeroką komino – rysą z dość iluzoryczną asekuracją.07 Monte Casale, w środku Croz dei Pini i Via Einstein
Kolejny dzień był luźniejszy i nieco odpoczynkowy – odwiedziliśmy najpierw rejon Promeghin, który zaskakuje dziwnym, przypominającym zlepieniec wapieniem, niestety mocno wilgotnym ze względu na północną wystawę, a następnie udaliśmy się do położonego nad górskim jeziorem Molveno, gdzie odwiedziliśmy rejon San Antonio. Drogę w górę uatrakcyjnił nam widok na Dolomity grupy Brenta, a sam rejon zaskoczył wyraźnie zaniżonymi trudnościami i wyjątkowo skąpym obiciem, co było o tyle zaskakujące, że przewodnik opisuje ten rejon jako dobry dla początkujących. Przy uważniejszej lekturze okazało się jednak, że wspominając o „początkujących” miano prawdopodobnie na myśli lokalnych kandydatów do pokonywania wielkich dróg w Dolomitach, co w pewien sposób wyjaśniło sytuację 😉08 Promeghin
Nadszedł wreszcie piątek, 27 maja – dzień próby dla mnie i Wojtka Hofmana – próba przejścia jednej z największych ścian w okolicy – wschodniej Monte Brento. O 6 rano służący pomocą w całym przedsięwzięciu Wojtek Piekarek zawiózł nas na parking pod Parete Zebrata, skąd rozpoczęliśmy mozolne, dwugodzinne podejście pod ścianę, urozmaicane jedynie widokiem skaczących z urwiska Monte Brento zawodników uprawiających tzw. sky diving. Około 8 rano stanęliśmy pod wejściem w naszą drogę – Via della Speranza i po szybkim oszpejeniu rozpoczęliśmy wspinaczkę. 09 Molveno, w głębi Dolomity BrentaDroga ma około 900 metrów rozłożonych na 18 wyciągów, z których kilka osiąga trudności VI z paroma bardzo atletycznymi i trudnymi do pokonania miejscami A0. Jest bardzo urozmaicona – od długich (do 60 m) „rajbungowych” wyciągów w dolnej części, fatalnych do asekuracji (na dwóch wyciągach mieliśmy tylko po jednym przelocie między stanowiskami!!!), poprzez liczne trawersy, a także rysy, zacięcia i przewieszki – wszystko to sprawia, że unika się monotonii i czerpie niemałą satysfakcję ze wspinania. Oprócz dolnych, trudnych do asekuracji płyt wyjątkowo niemiły jest kruchy odcinek o trudnościach IV+ położony na 15 wyciągu, ogólnie jednak skała jest w miarę solidna.12 Po przygodzie z zakrętką, oceniamy nasze zasoby wodne Pomijając trudności wspinaczkowe, na 9 stanowisku mieliśmy śmieszną przygodę wynikająca z zapomnienia o prawach fizyki – próba odkręcenia lekko podgrzanej słońcem i wyniesionej na wysokość kilkuset metrów butelki z wodą mineralną skończyła się hukiem przypominającym odgłos otwieranej butelki szampana i ucieczką zakrętki w czeluść. Chcąc nie chcąc musieliśmy opróżnić otwartą butelkę do końca i w dalszej części drogi byliśmy zmuszeni do oszczędnego gospodarowania naszymi wodnymi zapasami. Wspinaczkę zakończyliśmy po 10 godzinach, ok. 18 po południu i rozpoczęliśmy zejście, początkowo do miejscowości San Giovanni (ok. 1 godziny), a następnie na dno doliny, do miatseczka Dro. O ile pierwszy etap można właściwie uznać za przyjemny, to ciąg dalszy, trwający ponad dwie godziny określiłbym jako drogę przez mękę – turystyczna ścieżka ma miejscami charakter ferraty, biegnie przez duszny i ciemny las, a jej stromizna i śliskie fragmenty dostarczają raczej niemiłych wrażeń. 11 Wschodnia ściana Brento, z lewej Grande Placconata i Via Speranza (2)Stanowczo lepszą opcją wydaje się zapewnienie sobie transportu samochodowego z San Giovanni, dokąd niestety jedzie się z Arco kilkadziesiąt minut bardzo wąską i stromą drogą. A tak na marginesie – my pod naszą drogę podchodziliśmy z parkingu pod Parete Zebrata, przewodnik natomiast doradza rozwiązanie alternatywne – dojazd samochodem do San Giovanni i zejście pod ścianę, tak aby po zakończonej wspinaczce zjechać samochodem na dół. Według nas nie jest to jednak najszczęśliwsze rozwiązanie, gdyż, po pierwsze naraża nas na kłopoty po ewentualnym wycofie (my pod ścianą, a auto na górze), a po drugie zmusza do zejścia pod ścianę wyjątkowo obrzydliwie wyglądającym, 14 Widok z Monte Brentokruchym i paskudnym ni to żlebem, ni to kominem, do którego dodatkowo trudno trafić idąc od góry przez gęsty las. Obejrzeliśmy sobie ten twór podczas wspinaczki i raczej odradzamy takie rozwiązanie, choć z kronikarskiego obowiązku o nim wspominam. My zeszliśmy do Dro, gdzie czekał na nas nasz zbawca – Wojtek Piekarek zaopatrzony w dwie zimne butelki miejscowego piwa Moretti. Dzięki, Wojtku za wsparcie duchowe, logistyczne i to piwo, które smakowało jak nektar!13 Monte Brento - jeszcze tylko kilka wyciągów
Nasz główny cel został zrealizowany, ostatni dzień spędziliśmy jeszcze na wpół rekreacyjnie wspinając się już tylko dla przyjemności we wspominanej Colturze, robiąc ostatnie zakupy i opychając się bez umiaru świetnymi lodami serwowanymi w lodziarni w Sarche, tuż obok supermarketu – wizytę w tym lokalu zalecam jako obowiązkową!

Gdyby ktoś był zainteresowany bardziej szczegółowymi informacjami – służę radą i pomocą. Polecam przewodniki po okolicy: Arco Rock autorstwa Manica, Negretti i Cicognia – po drogach sportowych oraz Arco Walls autorstwa Diego Filippi – po wielkich ścianach doliny rzeki Sarca, dodatkowo schematy pokonanych przez nas dróg Via Einstein i Via della Speranza są dostępne w internecie i chyba lepiej oddają rzeczywistość niż te, zamieszczone w przewodniku.15 Najlepsze lody w okolicy

Na koniec chciałbym jeszcze podziękować moim towarzyszom – Wojtkowi Hofmanowi i Wojtkowi Piekarkowi – obojgu za przyjemne towarzystwo i fantastyczne wspinanie, a Wojtkowi Piekarkowi dodatkowo za wsparcie logistyczne, bez którego nasza wspinaczka na Monte Brento stałaby pod znakiem zapytania.

Via della Speranza TOPO
Via Einstein TOPO

Kuba Kamiński